"Waar we ook gingen, de dood volgde ons": de tragedie van een Syrische familie

"Waar we ook gingen, de dood volgde ons": de tragedie van een Syrische familie





Door Francesca Mannocchi

Sham is een 10-jarig Syrisch meisje; hij heeft grote donkere ogen en een verlegen glimlach.

Ze woont aan de rand van Misrata, in Libië, met haar moeder, vader en broertje Balal, die vijf jaar oud is.

Sham heeft het moeilijk met spreken. Hij liet zijn woorden achter in de diepten van de Libische Zee, samen met zijn broer Talal. Hij verdronk op tragische wijze toen, bij een poging de Middellandse Zee over te steken, hun boot ongeveer 15 mijl voor de kust van Sabratha zonk.

"Waar we ook gingen, de dood volgde ons", zegt Sham's vader, Mahmoud.

UNICEF-afbeelding
© UNICEF / UN053156 / Romenzi
De Syrische vluchtelinge Sham, 10, zit in het appartement waar haar familie woont in Misrata, Libië. "Ik droom ervan om dokter of leraar te worden", zegt Sham, "mijn enige nachtmerrie is de zee, want mijn broer stierf daar."


Op zoek naar een veilige plek

In 2014 ontsnapte het gezin aan het conflict in Damascus. "We reisden van de ene plaats naar de andere in Syrië op zoek naar een veilige plek, maar die hebben we nergens gevonden", zei hij. "Dus ik besloot dat het tijd was om te proberen Europa te bereiken."

In Damascus werkte Mahmoud als timmerman. Hij verdiende niet veel geld, maar zijn familie leefde altijd waardig.

“Als je arm bent, kun je niet eens kiezen hoe je wilt ontsnappen; Je kunt het alleen doen door zo min mogelijk uit te geven ”, zegt hij. 'En we waren vijf.'

De Syrische crisis in cijfers *
Tot 6 jaar conflict
6 miljoen kinderen afhankelijk zijn van humanitaire hulp
2,3 miljoen Syrische kinderen
ze leven als vluchtelingen
Meer dan 1,7 miljoen kinderen
ze gaan niet naar school
>> Meer informatie in het rapport
Bodem raken
* Vanaf maart 2017

De broers van zijn vrouw woonden enige tijd in Benghazi, in het oosten van Libië. Ze kenden de mensen die Mahmoud en zijn gezin konden helpen bij het vinden van een plek in een boot om de Middellandse Zee over te steken.

"Ze [de mensenhandelaars] beloofden ons dat ze een boot zouden voorbereiden, ons reddingsvesten zouden geven en ons veilig naar Europa zouden brengen", legt hij uit.

Mahmoud wilde tegen zijn drie kinderen kunnen zeggen: ze kunnen studeren, ik beloof dat ik ze zal helpen hun dromen waar te maken.

Maar hij kreeg nooit de kans.

Mahmoud werkt momenteel als timmerman op een bouwplaats in Misrata. Hij verdient ongeveer 700 Libische dinar per maand. Volgens de officiële wisselkoers zou dit cijfer gelijk zijn aan ongeveer $ 500, maar de waarde van de dinar vertegenwoordigt vandaag slechts een fractie van wat het in het verleden was. Op de zwarte markt zijn 700 Libische dinar gelijk aan ongeveer $ 100.

Elke ochtend verlaat Mahmoud voor zonsopgang het huis en loopt enkele kilometers naar zijn werk. Hij had een auto die hij na een paar maanden werken wist te kopen, maar hij ging kapot en hij heeft geen geld om hem te repareren.

'Soms denk ik dat ik liever dood dan zo verder te leven', zegt hij zittend op een bankje voor de plek waar hij met zijn gezin woont. Het huis heeft geen verwarming om hen te beschermen tegen de ongewone kou die het deze winter in Libië is; Het heeft alleen een kamer, een badkamer en wat keukengerei op de vloer.






UNICEF-afbeelding
© UNICEF / UN053157 / Romenzi
De 44-jarige Syrische vluchteling Mahmoud, die werkt als timmerman, poseert voor een foto op het platteland van Misrata, Libië, op zaterdag 28 januari 2017.

Een reis langs de zee

Fouzieh is de vrouw van Mahoud. Hij is 39 jaar oud, maar hij beweegt langzaam en moeizaam, alsof zijn lichaam klaagt over pijn. Zijn gezicht ziet eruit als iemand die veel ouder is, iemand die te veel heeft geleden.

De pijn die haar familie al twee jaar heeft doorstaan, is taboe geworden. Het is bijna onmogelijk om erover te praten, en veel erger om het te overwinnen.

"Toen ik in Libië aankwam, hoopte ik dat dit het laatste deel van de reis zou zijn voordat ik in Italië aankwam", herinnert Fouzieh zich.

Maar ze moesten wachten. De smokkelaars hielden hen 15 dagen in gevangenschap in een betonnen huis aan zee.

UNICEF-afbeelding
© UNICEF / UN053154 / Romenzi
De Syrische vluchtelinge Fouzieh, 39, zit in haar huis in Misrata, Libië.

"Ze vertelden ons dat we moesten wachten tot het mooi weer was, maar het weer verbeterde en onze kamer bleef vol met mensen", zegt ze.

"Naarmate de dagen verstreken, begonnen we te begrijpen dat ze niet echt zaten te wachten op mooi weer, maar om zoveel mogelijk mensen bijeen te brengen om meer geld te verdienen.

Tijdens hun gevangenschap brachten de mensenhandelaars wat voedsel en water: alleen een beetje kaas en brood, vaak in slechte staat, dat ze door de ijzeren tralies van de paar ramen die het huis had, passeerden.

Fouzieh herinnert zich de moeilijkheid om die lucht in te ademen en de geschillen over voedsel met de andere migranten. “Ik at niet zodat mijn drie kinderen konden eten. Ze bleven me vragen: waarom zijn we hier? '

Op een nacht, vervolgt hij, kwamen de smokkelaars ons in groepen van 20 of zelfs 30 personen ophalen.

"Ze brachten ons naar de kust en zetten ons op kleine rubberbootjes waarmee we de grote houten boot bereikten, die klaar was om de reis op zee te beginnen.

“Toen ik de zee en de duisternis zag en het geluid hoorde van de golven die tegen het zand sloegen, keek ik naar mijn man en zei: 'Ik wil niet meer gaan. Ik ben bang'."

Fouzieh was zo bang dat hij begon te schreeuwen. Een van de smokkelaars kwam op haar af en sleepte haar met haar kinderen naar de rubberboot.

Ze begonnen al te lijden toen ze de grote houten boot bereikten, maar Fouzieh besefte al snel dat er midden op zee nog meer onrecht was: ze hadden een klassensysteem.

'Wij Syriërs waren aan dek. We zouden wat meer kunnen betalen om reddingsvesten te hebben. Later, benedendeks, waren er honderden Afrikaanse jongens en meisjes zonder reddingsvesten, samengepakt in een heel kleine ruimte waar ze met grote moeite ademden ”.

De benarde situatie van migrantenkinderen in Libië *
4.579 mensen stierven bij het oversteken van de Middellandse Zee tussen Libië en Italië
700 van degenen die omkwamen, waren kinderen
2,3 miljoen Syrische kinderen
ze leven als vluchtelingen
Meer dan 9 op de 10 kinderen
die de oversteek maakten, werden niet begeleid
>> Meer informatie over # Ontwortelde kinderen
* Cijfers uit 2016

Kort na vertrek, midden in de nacht, begon de boot onder water te lopen.

Fouzieh herinnert zich het geschreeuw van de mensen die benedendeks ineengedoken zitten. Ze riepen dat ze bang waren, dat ze niet dood wilden.

'Ze begonnen luider te schreeuwen om de smokkelaar te vertellen dat het water in de boot kwam en ze waren bang dat het zou zinken en dat we allemaal zouden sterven. Maar de mensenhandelaar deed alsof hij niets hoorde en probeerde verder te gaan. '

Kort daarna gebruikte hij zijn satelliettelefoon om zijn handlangers te bellen, die nog aan land waren.
Toen ze terugkeerden naar de boot, namen ze alleen de smokkelaar aan boord om hem te redden, en ze lieten honderden mensen achter op zee die tegen de golven vochten om te overleven.

Het doet Fouzeih veel pijn om die momenten te herinneren. Hij slikt hard, kijkt naar beneden en friemelt aan de telefoon, kijkend naar de foto's van zijn zoon. Van de zoon die hij verloor.

Toen de smokkelaar vertrok, realiseerde ze zich dat de boot een zeer grote hoeveelheid water had en dat hij naar één kant kantelde.

'Ik viel in het water zonder mijn zoontje Balal los te laten. Weet niet wat ik moet doen. Voordat we de kust verlieten, hadden de mensenhandelaars ons niet verteld wat we moesten doen in geval van een ramp of als de boot een probleem had ”, legt hij uit.

"Ik kan me niets herinneren. Ik dacht niks. Ik bad gewoon om te overleven. "

UNICEF-afbeelding
© UNICEF / UN053159 / Romenzi
De vijfjarige Syrische vluchteling Balal, verlicht door een lichtstraal die het appartement van zijn familie in Misrata, Libië binnenkomt.

De redding en de tragedie

Fouzieh hield Balal de hele nacht stevig vast. Een hele nacht in het water, verscheurd tussen leven en dood.

'' S Nachts viel Balal in slaap en ik moest hem op zijn gezicht kloppen om hem wakker te maken. Door zijn dood gewicht kon ik hem bijna volledig vasthouden ”, zegt hij.
"[Hij] vroeg me: 'Wanneer kunnen we wat rusten?' en ik zei 'gauw', maar ik wist dat ik tegen hem loog ”.

Als Fouzieh in het water was, probeerde hij iemand of iets vast te houden. “Er was een tijd dat ik een rond voorwerp zag. Ik klampte me eraan vast, maar realiseerde me meteen dat het het hoofd van een lijk was. '

Na uren en uren op zee en na wanhopig een passerend schip om hulp te hebben gevraagd, dat niet stopte om de levenden of de doden op te halen, werd Fouzieh gered door de Libische kustwacht, die haar al Balal naar de kust bracht.

Fouzieh haastte zich om de rest van zijn familie te zoeken. Uren later hoorde ze dat haar man en dochter Sham het hadden overleefd omdat hij het meisje stevig vast had gehouden. Maar zijn zoon Talal werd nog steeds vermist.

Het laatste dat Fouzieh zich herinnert, is het ziekenhuis, waar ze na het flauwvallen naartoe is gebracht.

Het waren drie opeenvolgende dagen van IV-therapie, angst en een constante vraag: "Waar is mijn zoon?"

'' Later, Fouzieh ', zou de dokter zeggen,' morgen, Fouzieh, maak je geen zorgen, Fouzieh ', maar drie dagen lang heeft niemand iets tegen me gezegd', voegt hij eraan toe.

'En toen kwam mijn grootste angst uit. De dokter liet me een foto zien van mijn zoon Talal. Mijn zoon was dood ”.

UNICEF-afbeelding
© UNICEF / UN053162 / Romenzi
Keukengerei wordt gestapeld in een hoek van het ouderlijk huis.

Fouzieh heeft de zee sindsdien niet meer gezien. Ze is ervan overtuigd dat een andere migrant haar zoon heeft vermoord om zijn reddingsvest te stelen.

'Hij had een wond in zijn gezicht', legt hij uit alsof hij zijn redenering wil rechtvaardigen, 'iemand heeft Talal vermoord.'

Fouzieh kan niet slapen. Zijn constante gedachten en de herinnering aan Talal laten het niet toe.

Hij begrijpt niet hoe het mogelijk is dat iemand honderden mensen laat sterven.

Ze kan het zichzelf niet vergeven dat ze een beslissing heeft genomen die geen enkele moeder ooit zou hoeven te nemen: laat het ene kind achter om een ​​ander te redden in de hoop dat het eerste zichzelf kan redden.

Francesca Mannocchi is een Italiaanse journalist. Hij werkt mee op televisie en in verschillende Italiaanse en internationale tijdschriften, zoals onder andere L'Espresso, Al Jazeera, MiddleEastEye, RAI-3 en Skytg24. Het richt zijn werkzaamheden op migratie- en conflictgebieden. De afgelopen jaren was hij correspondent in Tunesië, Egypte, de Balkan, Irak, Libië, Turkije en Libanon. Vorig jaar regisseerde hij samen met fotograaf Alesso Romenzi “If I Close My Eyes”, een documentaire over een Syrische vluchtelingenjongen in Libanon die afgelopen september te zien was op het filmfestival van Rome. In 2016 ontving hij de Premiolino, de belangrijkste journalistieke onderscheiding in Italië.
















a href = »http://www.unicef.org/spanish/infobycountry/syria_95073.html?utm_source=unicef_news_es&utm_medium=rss&utm_campaign=rss_link_es»> Bron

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met een *.